تقریباً هر مجموعه‌ای که با آن کار کرده‌ایم، یک داشبورد قدیمی دارد که ساخته شده، چند هفته دیده شده و بعد فراموش شده. دلیلش معمولاً یکی از این سه چیز است.
از داده شروع شده، نه از تصمیم
وقتی داشبورد را از روی «چه داده‌ای داریم» می‌سازید، به مجموعه‌ای از نمودارهای درست اما بی‌ربط می‌رسید. وقتی از «چه تصمیمی هفتگی گرفته می‌شود» شروع کنید، معمولاً به سه یا چهار عدد می‌رسید.
اعدادش قابل بحث است
اگر در جلسه سر درستی عدد بحث شود، داشبورد مرده است. هر شاخص باید یک تعریف مکتوب داشته باشد که همه قبولش کرده باشند — مخصوصاً در مرزها: مرجوعی، لغو، تخفیف.
باید کسی بازش کند
انتظار اینکه آدم‌ها هر روز داشبورد را چک کنند غیرواقعی است. سیستم باید وقتی چیزی از محدودهٔ عادی خارج شد، خودش پیام بدهد. داشبورد جای بررسی است، نه جای کشف.
- ۰۱سه تصمیم را بنویسیدمهم‌ترین تصمیم‌های تکرارشوندهٔ هفتگی را فهرست کنید.
- ۰۲برای هرکدام یک عددکمترین عددی که آن تصمیم را ممکن می‌کند چیست؟
- ۰۳تعریفش را مکتوب کنیددر یک جمله، با حالت‌های مرزی.
- ۰۴یک هشدار بگذاریدمحدودهٔ عادی را تعیین کنید و خروج از آن را اعلام کنید.
داشبوردی که چهار عدد دارد و هر روز صبح نگاه می‌شود، از داشبوردی که بیست نمودار دارد و ماهی یک بار باز می‌شود، بی‌نهایت مفیدتر است.